Debaty sejmoweVII Kadencja

Interpelacja w sprawie przypadków zwalniania do rezerwy żołnierzy zawodowych, których członkowie rodzin przed 1989 r. wyjechali na stałe za granicę, na przykładzie Piotra Janiszewskiego

   Do Klubu Parlamentarnego Samoobrona RP w ubiegłym roku wpłynęło pismo Pana Janiszewskiego, w którym to podnosił, iż wbrew jego woli, niesłusznie i bezprawnie, został przeniesiony do rezerwy. Z informacji przekazanych w ww. wystąpieniu wynika, iż problemy P. Janiszewskiego rozpoczęły się w roku 1986, z chwilą złożenia przez niego meldunku władzom wojskowym o wyjeździe jego rodzeństwa do Niemiec. Od tego to momentu był nieustannie szykanowany przez zwierzchników, bezpodstawnie posądzany o szpiegostwo, a w rezultacie został wydalony z instytucji centralnej MON. Tym samym uniemożliwiono mu rozwój zawodowy i dalszą karierę wojskową.    Następnie Pan Piotr zajmował stanowisko w Biurze Pełnomocnika Rządu RP ds. Pobytu Wojsk Federacji Rosyjskiej w Polsce w Urzędzie Rady Ministrów. Przez kilka lat zapomniano o powyższym incydencie, który, wydawało się, iż odszedł w niepamięć i odstąpiono od szykanowania Pana Piotra. Jego kolejne problemy, jak informował, rozpoczęły się zaś po wygranych przez lewicę wyborach w roku 1993. Wówczas to, jak wynika z jego relacji, przypomniano mu wydarzenia sprzed lat. W roku 1996, z chwilą rozwiązania Biura, mimo rekomendacji przedłożonej przez P. gen. Zdzisława Ostrowskiego - Pełnomocnika Rządu - do dalszej pracy w URM i bardzo dobrej opinii służbowej (m.in. został on wyróżniony Krzyżem Zasługi przez Prezydenta Lecha Wałęsę), jako jedyny oficer Pan Piotr został przeniesiony do dyspozycji Departamentu Kadr MON i po okresie dziewięciomiesięcznego wypowiedzenia zwolniony do rezerwy.    Nie wiedzieć czemu, w instytucjach MON nie znaleziono dla Pana Janiszewskiego miejsca do zatrudnienia. Nie uwzględniono faktu, iż np. w latach 1984-1989 koordynował całokształt gospodarki elektroenergetycznej resortu, otrzymał wiele wyróżnień i był wykształconym żołnierzem, mogącym z powodzeniem funkcjonować na różnorakich stanowiskach służbowych.    Pan Janiszewski w swoim wystąpieniu przedstawił problemy, które swój początek miały wraz ze złożeniem meldunku o wyjeździe rodzeństwa do Niemiec. Wiem, iż takowych przypadków było więcej, gdyż rodziny wielu żołnierzy zawodowych opuszczały terytorium naszego państwa przed rokiem 1989. Wówczas poddawani byli oni dogłębnej, bezpodstawnej kontroli i posądzano ich o szpiegostwo. Byli szykanowani i skutecznie blokowano im rozwój kariery służbowej. Często byli, mimo zdecydowanego sprzeciwu z ich strony, zwalniani do rezerwy. Pytam więc Pana Ministra:    1. Co polski rząd po roku 1989 uczynił, aby zrekompensować tym żołnierzom ich niczym niezawinione trudności i szykany?    2. Ilu żołnierzy zostało potraktowanych w podobny sposób i podzieliło takowy los?    3. Czy istnieje możliwość zadośćuczynienia im za bezpodstawne wydalenie ze służby?    Odnośnie sytuacji bezpośrednio dotyczącej Pana Janiszewskiego chciałbym zapytać Pana Ministra:    4. Co było faktycznym powodem zwolnienia go do rezerwy?    5. Czy naprawdę żołnierz o tak wysokich kwalifikacjach i zasługach był ˝bezużyteczny˝ i nie mógł dalej pracować na rzecz rozwoju Wojska Polskiego?    6. Dlaczego, mimo licznych monitów i postępowania administracyjnego wszczętego przez Pana Janiszewskiego, nie przychylono się do jego argumentów i nie przywrócono go do służby?    Reasumując, liczę, iż Pan Minister udzieli mi wyczerpujących informacji odnośnie zasygnalizowanego problemu, zarówno odnośnie indywidualnego przypadku Pana Piotra Janiszewskiego, jak i żołnierzy, którzy w podobnych okolicznościach zostali zwolnieni do rezerwy.    Z wyrazami szacunku    Poseł Zbigniew Dziewulski    Warszawa, dnia 17 lutego 2004 r.