Debaty sejmoweVII Kadencja

Interpelacja w sprawie zwrotów bezpośrednich podatku VAT podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, na przykładzie Towarzystwa Finansowo-Leasingowego SA w Zielonej Górze - ponowna

   W swojej odpowiedzi z 22 marca 2004 r. (druk nr 6479) na moją interpelację z 2 marca 2004 r. w temacie jak wyżej Minister Finansów stwierdził: ˝Decyzja Ministra Finansów wydana została po ostatecznym rozpatrzeniu skarg przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, a dokonane merytoryczne rozstrzygnięcie w zakresie braku podstaw do stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w Zielonej Górze zgodne jest ze stanowiskiem zawartym w ww. wyrokach. Wprawdzie Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone decyzje Ministra Finansów, ale przyczynę takiego rozstrzygnięcia stanowi fakt, że w chwili orzekania, w obrocie prawnym pozostały wyłącznie zaskarżone, wydane w II instancji, decyzje Ministra Finansów. W obrocie tym brak było bowiem decyzji wydanych przez Ministra Finansów w I instancji (o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej) oraz ostatecznych decyzji wymiarowych Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 20 grudnia 2000 r. Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje Ministra Finansów utrzymały w mocy nieistniejące decyzje tego organu, dotyczące kwestii nieważności nieistniejących decyzji Izby Skarbowej w Zielonej Górze. Z powodu tych okoliczności - na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Sąd uchylił ostateczne, zaskarżone do Sądu decyzje Ministra Finansów˝.    Tymczasem trzeba jednak podnieść, iż przywołany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2003 r. stwierdza: ˝Uzasadniony jest również zarzut strony skarżącej, podzielony uprzednio przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13.02.2002 r. i niezakwestionowany przez Sąd Najwyższy, że decyzja Izby Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 20.12.2000 r., uchylając jedynie w części decyzje Urzędu Skarbowego z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej, rozstrzygała o całości sprawy, tj. również w części nieuchylonej. Mając to na uwadze, na podstawie art. 22 ust. 2 pkt. 1 i 2 oraz art. 55 powołanej wcześniej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - orzeczono jak w sentencji˝.    Dla przypomnienia pragnę zauważyć, iż w cytowanym wyroku z 13 lutego 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: ˝Zasadny okazał się także zarzut, że decyzje Izby Skarbowej w Zielonej Górze jedynie w części uchylały decyzje Urzędu Skarbowego, a przy tym rozstrzygały o całości sprawy, również w części nieuchylonej˝. W myśl art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź - uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie. Skoro zatem Izba Skarbowa, wydając decyzje z 20.12.2000 r., jedynie częściowo uchyliła decyzje Urzędu Skarbowego, wobec tego mogła orzec co do istoty sprawy jedynie w tej właśnie części. Tymczasem już pobieżna analiza wspomnianych decyzji wskazuje, że Izba Skarbowa postąpiła wbrew dyspozycji powołanego przepisu i pomimo częściowego uchylenia zaskarżonych decyzji w całości orzekła co do istoty sprawy. Rację ma więc skarżąca, że decyzje te rażąco naruszają prawo˝.    Pragnę również przypomnieć, iż Minister Finansów w decyzji z 29 grudnia 2003 r. o kwestii ocenianej wyżej w dwóch wyrokach NSA napisał: ˝Odnośnie do zarzutu naruszenia przez Izbę Skarbową w Zielonej Górze w decyzjach z dnia 20.12.2000 r. o numerach II-I/732/439/2000 oraz II-I/732/441/2000 do II-I/732/444/2000 przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji uchylających jedynie w części decyzję Urzędu Skarbowego i orzeczenie o całości w tej samej sprawie, należy stwierdzić, iż zarzut powyższy jest bezzasadny˝.    Panie Premierze! W obliczu powołanych okoliczności proszę o udzielenie jasnych i krótkich odpowiedzi na następujące pytania:    1. Czy jest prawdą, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10.09.2003 r. ˝uchylił zaskarżone decyzje Ministra Finansów, ale przyczynę takiego rozstrzygnięcia stanowi jedynie fakt, że w chwili orzekania w obrocie prawnym pozostały wyłącznie zaskarżone, wydane w II instancji, decyzje Ministra Finansów˝?    2. Czy jest prawdą, że w obydwu wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny, tj. w wyroku z dnia 13.02.2002 r. i w wyroku z dnia 10.09.2003 r. Sąd uznał, iż decyzja Izby Skarbowej, co do której Minister Finansów odmówił stwierdzenia nieważności, uchylająca decyzje organu I instancji w części, a orzekająca o całości sprawy, wydana została z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej?    3. Czy jest prawdą, iż w decyzji Ministra Finansów z dnia 29.12.2003 r. Minister zajął stanowisko, iż decyzje Izby Skarbowej z dnia 20.12.2000 r. o numerach II-I/732/439/2000 oraz II-I/732/441/2000 do II-I/732/444/2000, wbrew powołanym wyżej wyrokom Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie naruszają przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej?    Z poważaniem    Poseł Bogusław Wontor    Zielona Góra, dnia 13 kwietnia 2004 r.