Debaty sejmoweVII Kadencja

Interpelacja w sprawie projektu rozporządzenia ministra obrony narodowej z dnia 27.11.2001 r. zmieniającego rozporządzenie dotyczące szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodow

   Szanowny Panie Ministrze! Z nieskrywanym zdziwieniem przyjąłem w trakcie dyżuru poselskiego informację o zamiarze zlikwidowania w Siedlcach Wojskowego Biura Emerytalnego. Po likwidacji w bieżącym roku 9. Podlaskiej Brygady Zmechanizowanej w Siedlcach jest to kolejny krok do marginalizacji środowiska wojskowego w tym mieście. Staram się zrozumieć znikome uwarunkowania ekonomiczne, natomiast przy tym zamiarze nie ma żadnego uzasadnienia merytorycznego. Dotychczasowy model funkcjonowania ww. biura w moim i nie tylko moim przekonaniu jest najbardziej optymalny dla tych, których ono obsługuje. Taka właśnie winna być istota tworzenia administracji w stosunku do obywateli.    Proszę zważyć, ile wśród petentów jest osób o dużym stopniu niepełnosprawności, na ile utrudni im to kontakty i obciąży dojazdami ekonomicznie. Projekt ww. rozporządzenia pana ministra aktyw organizacji społecznych zrzeszających byłych żołnierzy zawodowych, inwalidów oraz pracownicy przedmiotowego biura oceniają zdecydowanie negatywnie, niezależnie od faktu, że siłą rzeczy ocena ta obciążana jest subiektywizmem.    Zauważam jednak, iż subiektywizm widoczny jest zwłaszcza w pomyśle projektodawcy, który w żaden sposób nie chce odnieść się do oczywistych racji świadczeniobiorców, które ci ostatni wielokrotnie w przeszłości oceniali negatywnie (korespondencja na ten temat do różnych adresatów wysyłana była od 1997 r.)    W szczególności:    - nie docenia się bardzo pozytywnej opinii o dotychczasowej pracy WBE, szczególnie na tle innych organów administracji wojskowej,    - nie zważa się na uciążliwość dalszych kontaktów emeryta, rencisty z organem emerytalnym, wynikających ze znacznego wydłużenia drogi, czasu i kosztów podróży (czas podróży wydłuży się o 3-4 godziny autobusem pośpiesznym),    - pomija się rolę lokalnych środowisk byłych żołnierzy na odcinku pomocy socjalnej i paliatywnej najbardziej potrzebującym.    Projektodawca natomiast likwidację dwóch WBE ˝uzasadnia˝ (?) potrzebą zmniejszenia kosztów związanych z funkcjonowaniem biur obsługujących mniej niż 5 tys. świadczeniobiorców.    Innym argumentem projektodawcy jest konieczność dostosowania obszaru działania biur do zmian w podziale administracyjnym kraju. Zauważam, że argument ten został wypaczony, gdyż w projekcie przewiduje się podporządkowanie powiatów jednego województwa innemu. Nie dotyczy to tylko podziału terenu WBE w Kielcach i Siedlcach, ale w wielu innych, np. emeryci zamieszkali na terenie woj. mazowieckiego obsługiwani mają być w pięciu województwach. Są to miasta Warszawa, Łódź, Lublin, Białystok i Olsztyn.    Reasumując powyższe uwagi, jako członek Komisji Obrony Narodowej wyrażam wątpliwość co do reformy działania WBE w oparciu o przyjęte kryteria. Uważam, że nie przyniesie ona przewidzianych efektów finansowych, czyniąc jednocześnie wiele szkody osobom przebywającym na zaopatrzeniu emerytalnym. Wiem, iż Departament Ekonomiczny MON jest w posiadaniu dość obfitej korespondencji w powyższej sprawie, dlatego też przed podjęciem ostatecznej decyzji zwracam się z prośbą do pana ministra o dość wnikliwe zapoznanie się z nią. Sądzę, iż po tej lekturze rozważy pan utrzymanie powyższych biur w Siedlcach i Kielcach.    Uwzględniając powyższe, interpeluję pana ministra, czy:    - są w naszym kraju tylko dwa biura z taką ilością świadczeniobiorców, bowiem posiadane przeze mnie informacje rodzą w tym zakresie wątpliwości?;    - w Wojsku Polskim nie ma miejsca na bardziej efektywne oszczędności, czy należy ich szukać w instytucjach bardzo pozytywnie ocenianych na tle całej administracji wojskowej?    Łączę wyrazy szacunku    Poseł Zbigniew Dziewulski    Warszawa, dnia 29 listopada 2001 r.