Debaty sejmoweVII Kadencja

Interpelacja w sprawie zagrożenia likwidacją Garnizonu Lęborskiego w woj. pomorskim

   Panie Ministrze! Z wielu źródeł dochodzą do mnie informacje o zamiarze likwidacji przez Ministerstwo Obrony Narodowej Garnizonu Lęborskiego, a w nim również 8. Batalionu Rozpoznania i ostatnio utworzonego bardzo nowoczesnego i dobrze wyposażonego Ośrodka Szkolenia Podoficerów i Młodszych Specjalistów Rozpoznania Ogólnowojskowego.    Kompleks koszarowy w tym garnizonie, położony na ok. 50 ha, należy do jednych z bardziej nowoczesnych w kraju i stwarza możliwości skoszarowania tu w granicach 1000-1100 żołnierzy. W ostatnich kilku latach zwielokrotniano nakłady inwestycyjne szczególnie w zakresie łączności i systemu alarmowego, ale nie tylko. Na przestrzeni tych lat (od 1997 r.) na różnego rodzaju obiekty RZI Gdynia i WAK Lębork wydatkowały kwotę rzędu 3,5 mln zł. W garnizonie istnieją korzystne warunki mieszkaniowe i internetowe. Osiedle mieszkaniowe - znajduje się w bezpośredniej bliskości kompleksu koszarowego. W pełni zabezpieczone są również potrzeby bytowe żołnierzy, jak i możliwości wszechstronnego ich szkolenia w licznych specjalistycznych obiektach i ośrodkach oraz przeprowadzania ćwiczeń terenowych. Do takich należy również ośrodek szkolenia wodnego. W porozumieniu ze służbą graniczną i dyrekcją Słowińskiego Parku Narodowego batalion rozpoznania wykorzystuje odcinek pasa nadmorskiego do prowadzenia zajęć ze szkolenia taktycznego w zakresie obrony wybrzeża morskiego. Oddany w marcu br. w garnizonie kryty 25-metrowy basen pozwala na realizację zadań z zakresu pływania. W porozumieniu z LOK istnieją warunki prowadzenia szkolenia płetwonurków na pobliskim jeziorze, szkolenia w zakresie organizacji przepraw wodnych, budowy mostów. W odległości ok. 20 km jest również ośrodek umożliwiający odbycie wszystkich strzelań z broni strzeleckiej, pokładowej i rzutu granatem. Niedaleko od koszar położone jest lotnisko Siemirowice. Jednym słowem tereny, z których korzysta garnizon, posiadają wręcz idealne warunki wszechstronnego szkolenia bojowego żołnierzy.    Tak więc z punktu widzenia chociażby posiadanej bazy likwidacja garnizonu oznaczałaby zwykłą niegospodarność i marnotrawstwo. Wielce istotną sprawą jest wykorzystanie doświadczenia kadry oficerskiej i podoficerskiej. Obecnie na terenie garnizonu służy ponad 40 oficerów, prawie 70 chorążych, ok. 60 podoficerów zawodowych. Zatrudnionych jest prawie stu pracowników cywilnych.    Ewentualna utrata miejsc służby i pracy, przy obecnym braku zatrudnienia w zdecydowanym procencie małżonek kadry, spowodowałaby tragiczną sytuację rodzin wojskowych i pracowników wojska. Pomimo przychylnego stanowiska władz miejskich, nie ma prawie żadnej możliwości znalezienia zatrudnienia w Lęborku i jego okolicach. Teren byłego woj. słupskiego to region o bardzo wysokim wskaźniku strukturalnego bezrobocia. W Lęborku aktualnie jego stopa sięga 24-25%, a co piąty mieszkaniec oczekuje pomocy socjalnej.    Pragnąłbym też zwrócić uwagę pana ministra również na aspekt obronny. Garnizon Lęborski w tych planach był przewidywany jako perspektywiczny. Dziś batalion rozpoznania jest jedyną tego rodzaju jednostką na Wybrzeżu, mającą wielkie rozeznanie w miejscowych warunkach terenowych pasa nadmorskiego. Jak przedstawiałaby się zatem strategia obronna tego pasa nadmorskiego w przypadku likwidacji tej jednostki?    Dlatego pragnę zapytać pana ministra: Jakie są rzeczywiste plany resortu wobec Garnizonu Lęborskiego?    Z poważaniem    Poseł Jan Sieńko    Warszawa, dnia 9 maja 2000 r.