Debaty sejmoweVII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie zasad dysponowania majątkiem publicznym przez ministra skarbu państwa

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację panów posłów Wiesława Kaczmarka i Ryszarda Zbrzyznego w sprawie zasad dysponowania majątkiem publicznym przez ministra skarbu państwa (SPS-0202-3031/00) przedstawiam następujące informacje:    Odpowiadając na pytania 1 i 2, dotyczące podstaw prawnych dysponowania przez ministra skarbu państwa majątkiem państwowym, wyjaśniam, co następuje:    Uprawnienia ministra skarbu państwa jako organu administracji publicznej właściwego do spraw skarbu państwa w zakresie dysponowania majątkiem skarbu państwa określa ustawa z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących skarbowi państwa. Wolą ustawodawcy minister skarbu państwa wykonuje uprawnienia wynikające z praw majątkowych skarbu państwa, w szczególności w zakresie praw z akcji i udziałów należących do skarbu państwa, łącznie z wynikającymi z nich uprawnieniami majątkowymi oraz składa w imieniu skarbu państwa oświadczenia woli o utworzeniu spółki prawa handlowego lub przystąpienia do takiej spółki oraz o utworzeniu innej osoby prawnej przewidzianej przepisami prawa (art. 2 pkt 5 lit. a, w związku z art. 2 pkt 6 powołanej ustawy). Należy jednakże mieć na uwadze, iż o ile przepisy wskazanej ustawy konstytuują katalog uprawnień ministra właściwego ds. skarbu państwa, sposób i możliwość ich realizacji wyznaczają normy prawne zawarte w przepisach innych ustaw. Zgodnie zatem z art. 216 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nabywanie, zbywanie i obciążanie nieruchomości, udziałów lub akcji oraz emisja papierów wartościowych przez skarb państwa następuje na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Tym samym zbywanie przez skarb państwa, reprezentowany przez ministra skarbu państwa, wskazanych składników majątkowych (w tym w formie aportu wnoszonego tytułem podwyższenia kapitału akcyjnego) odbywać się może wyłącznie na podstawie ustawy.    W przypadku podnoszonego w przedmiotowej interpelacji poselskiej pokrywania podwyższonego kapitału akcyjnego akcjami należącymi do skarbu państwa podstawą działania ministra skarbu państwa są przepisy ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Mocą art. 69b do zbycia należących do skarbu państwa wszelkich akcji (udziałów) w spółkach mają zastosowanie przepisy art. 33 ustawy, określającego tryb zbywania akcji.    Zgodnie zatem z treścią powołanego artykułu akcje należące do skarbu państwa zbywane są w trybie oferty ogłoszonej publicznie, przetargu publicznego oraz rokowań podjętych na podstawie publicznego zaproszenia (art 33 ust. 1). Jednakże ustawodawca w ust. 3 tego artykułu przyznał Radzie Ministrów kompetencje do wyrażania zgody na zbywanie przez skarb państwa należących do niego akcji w trybie innym, niż wskazane w art. 33 ust. 1.    We wskazanej sytuacji uprawnienia ministra skarbu państwa jako reprezentanta skarbu państwa ograniczają się do przedłożenia Radzie Ministrów wniosku, wraz z uzasadnieniem, o wyrażenie zgody na zbycie akcji (udziałów) skarbu państwa w trybie innym, niż przewidziany w art. 33 ust. 1, natomiast faktyczna decyzja ˝właścicielska˝ należy do Rady Ministrów.    W przedmiotowej interpelacji podniesiono, iż majątek państwowy, w szczególności akcje należące do skarbu państwa, zbywany jest z pominięciem trybu publicznego.    Analizując podniesioną kwestię, należy zauważyć, że termin ˝tryb publiczny zbywania majątku państwowego˝ winien być interpretowany nie tylko jako - w przypadku akcji czy udziałów należących do skarbu państwa - spełniający wymogi określone w art. 2 ustawy o publicznym obrocie papierami wartościowymi, czy też w odniesieniu do zbywania składników majątku trwałego stosownych przepisów, np. ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych oraz ustawy o przedsiębiorstwach państwowych.    Obrót składnikami majątku państwowego reguluje kilka aktów prawnych i w każdym z nich ustawodawca posługuje się terminem ˝publiczny tryb zbywania˝. Należy zauważyć, iż zakresy znaczeniowe tego terminu są zróżnicowane ze względu na rodzaj składnika majątkowego. Działanie ministra skarbu państwa jest bowiem ze swej strony istotnym działaniem publicznym, opartym o przepisy prawa szczegółowo wyznaczające granice jego kompetencji i zakres dopuszczalnych działań i czynności prawnych.    Na marginesie powyższych rozważań należy przypomnieć, iż obecnie urzędujący minister skarbu państwa zgłosił projekt ustawy o skarbie państwa, który to akt ma w sposób jednolity i systemowy uregulować m.in. kryteria i zasady obrotu składnikami majątku skarbu państwa.    Odpowiedź na pytanie 3 i 4.    Głównym kryterium selekcji podmiotów, które mogą ubiegać się o majątek państwowy poprzez podniesienie kapitału akcjami spółek skarbu państwa jest:    - że są to spółki z dominującym kapitałem skarbu państwa    - i że niezbędna jest ich restrukturyzacja.    Proces restrukturyzacji mieści się w zapisie ustawy o działach administracji rządowej z dnia 4 września 1997 r. (ze zmianami) w art. 25.    ˝Dział skarb państwa obejmuje sprawy dotyczące gospodarowania mieniem skarbu państwa, w tym komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych...˝.    Restrukturyzacja mieści się w pojęciu gospodarowania, oznacza bowiem dostosowanie procesów techniczno-organizacyjno-finansowych firmy do pożądanych warunków jej funkcjonowania w najbliższej i dalszej przyszłości, w znaczeniu taktycznym i strategicznym.    Jednym z zadań obecnego rządu jest restrukturyzacja firm, która ma na celu:    - zabezpieczenie funkcjonowania firmy,    - zapewnienie miejsc pracy dla załogi,    - zapewnienie dalszego bytu firmy,    - podniesienie konkurencyjności.    - unowocześnienie firmy,    - ustalenie lepszej pozycji strategicznej,    - podniesienie jej wartości przed prywatyzacją.    Podniesienie kapitału jest jedną z form restrukturyzacji zapewniającą środki na jej przeprowadzenie.    Jedną z możliwości podniesienia kapitału jest wniesienie, w drodze decyzji rządu, akcji będących własnością skarbu państwa do restrukturyzowanej firmy. Metoda ta jest stosowana w tych przypadkach, gdy jest niezbędne podniesienie kapitału dla prawidłowego funkcjonowania firmy i gdy to zapewnia odpowiednią efektywność procesu. Majątek wnoszony musi zatem zapewniać restrukturyzację firmy, wobec której podjęto decyzję o jej dokapitalizowaniu przez podniesienie kapitału. M.in. majątek ten musi charakteryzować się wystarczającą płynnością, gdy jednym z głównych skutków restrukturyzacji jej poprawa płynności finansowej firmy.    Odpowiedź na pytanie 5.    Odpowiadając na to pytanie informuję, że:    - w dniach 12 i 14 maja 1998 r. Rada Ministrów udzieliła zgody na prywatyzację Centrali Produktów Naftowych CPN SA, na podstawie art. 1a ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych oraz zezwoliła na szczególny tryb zbycia akcji Centrali Produktów Naftowych CPN SA przez wniesienie 75% akcji tej spółki na pokrycie podwyższonego kapitału akcyjnego spółki ˝Nafta Polska˝ SA na podstawie art. 33 ust. 3 ww. ustawy.    - 8 września 1998 r. Rada Ministrów zezwoliła na szczególny tryb zbycia należących do skarbu państwa udziałów w spółce ˝Chemia Polska˝ Sp. z o.o. na podstawie art. 33 ust. 3 w związku z art. 69b ustawy z dnia 30 lipca 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych oraz zdecydowała, że należące do skarbu państwa udziały w spółce Chemia Polska Sp. z o.o. zostaną wniesione jako wkłady niepieniężne do spółki Międzynarodowa Korporacja Gwarancyjna Sp. z o.o. na pokrycie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym tej spółki.    - 25 i 27 maja 1999 r. Rada Ministrów zezwoliła, na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, na odstąpienie od trybu publicznego zbycia należących do skarbu państwa:    -- 124 000 akcji Elektrowni Wodnej ˝Żarnowiec˝ SA z siedzibą w Czymanowie, o wartości nominalnej 100,00 zł każda,    -- 80 000 akcji zespołu Elektrowni Wodnych ˝Porąbka-Żar˝ SA z siedzibą w Międzybrodziu Żywieckim, o wartości nominalnej 100,00 zł każda,    -- 40 000 akcji Zespołu Elektrowni Wodnych ˝Dychów˝ SA z siedzibą w Dychowie, o wartości nominalnej 100,00 zł każda,    i wniesienie ich na podwyższenie kapitału akcyjnego Spółki Polskie Sieci Elektroenergetyczne SA z siedzibą w Warszawie.    - 19 października 1999 r. Rada Ministrów zezwoliła, na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, na szczególny tryb zbycia akcji skarbu państwa przez wniesienie akcji spółek jako wkładu niepieniężnego na pokrycie podwyższanego kapitału akcyjnego w Agencji Rozwoju Przemysłu SA (wykaz tych spółek przedstawia odpowiedź do pkt. 8 interpelacji).    - 1 stycznia 2000 r. Rada Ministrów zezwoliła, na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, na zbycie należących do skarbu państwa 5200 akcji KGHM Polska Miedź SA, poprzez wniesienie ich jako wkładu niepieniężnego na pokrycie podwyższonego kapitału akcyjnego Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego PZL Świdnik.    Odpowiedź na pytanie 6 odnoszące się do dokapitalizowania Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń SA obligacjami zamiennymi na akcje Banku Handlowego w Warszawie SA.    W marcu 1999 r., zgodnie z uchwałą NWZA, kapitał akcyjny PZU SA został podwyższony o kwotę 25 905 980 zł. Skarb państwa objął wszystkie 2 590 598 akcji nowej emisji, pokrywając je wkładem niepieniężnym w postaci 22 554 000 niezabezpieczonych obligacji Banku Handlowego SA w Warszawie.    Głównym i najważniejszym motywem decyzji podjętej przez ministra skarbu państwa była konieczność dokapitalizowania PZU SA w związku z decyzją PUNU o wprowadzeniu zarządu komisarycznego dla PZU. Państwowy Urząd Nadzoru Ubezpieczeń w dniu 18 grudnia 1998 r. wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia ˝Krótkoterminowego planu wypłacalności PZU SA˝ oraz zalecił podwyższenie środków własnych spółki o wartość minimum 1200 mln zł, w terminie do 30 czerwca 1999 r.    Minister skarbu państwa miał kompetencje do dysponowania obligacjami i podjął decyzję o dokapitalizowaniu PZU SA w ramach swoich uprawnień. Zadysponowanie obligacjami Banku Handlowego nie wymagało ani konsultacji międzyresortowych, ani informowania prezesa Rady Ministrów lub uzyskania zgody Rady Ministrów.    Podkreślić należy, że wszyscy członkowie Rady Ministrów zostali zapoznani z założeniami strategii prywatyzacji i restrukturyzacji PZU SA. W dniu 18 marca 1999 r. Rada Ministrów wyraziła zgodę na prywatyzację PZU SA oraz zaakceptowała strategię prywatyzacji obejmującą sprzedaż 30% akcji spółki w trybie publicznego zaproszenia do rokowań inwestorowi branżowemu lub grupie inwestorów, zawierającej inwestora branżowego oraz sprzedaż pozostałego w rękach skarbu państwa pakietu akcji w ofercie publicznej, nie później niż do końca 2001 r.    Pierwotne środki pochodzące z obligacji miały zostać i będą przeznaczone na pokrycie kosztów reformy emerytalnej, która weszła w życie w 1999 r. Zapisy w prospekcie emisyjnym oraz w dokumentach z posiedzeń Rady Ministrów mówią jednak o pozostawieniu dużej elastyczności w powiązaniu obligacji i reformy emerytalnej.    Wniesione obligacje zabezpieczyły PZU przed wprowadzeniem zarządu komisarycznego, co ze względu na charakter PZU mogłoby załamać cały rynek ubezpieczeń w Polsce i doprowadzić do bankructwa PZU, a ponadto w bardzo istotny sposób podwyższyły wartość spółki przed prywatyzacją. Przed dokapitalizowaniem wycena za 100% akcji PZU była na poziomie ok. 2 mld zł, natomiast dzięki dokapitalizowaniu w listopadzie 1999 r. inwestorzy strategiczni zapłacili za 30% akcji PZU SA 3 mld zł. Był to pierwszy etap prywatyzacji spółki. Część środków z pierwszego i następnych etapów prywatyzacji PZU SA, zgodnie z ustawami budżetowymi, będzie przeznaczona na finansowanie reformy emerytalnej.    Nie ma żadnego logicznego związku między sposobem podwyższenia kapitału PZU SA a wyborem inwestora. Minister skarbu państwa wybrał najkorzystniejszą ofertę, złożoną w odpowiedzi na publiczne zaproszenie do rokowań przez Konsorcjum Eureko BV i BIG Bank Gdański SA.    Odpowiedź na pytanie 7 odnoszące się do dokapitalizowania PZL - Świdnik SA częścią kapitału KGHM Polska Miedź SA.    Bieżąca sytuacja finansowa PZL - Świdnik SA groziła upadłością spółki. Jej skutkiem byłaby likwidacja jedynego producenta śmigłowców w Polsce i utrata miejsc pracy przez około 3500 osób zatrudnionych w spółce oraz 3000 osób zatrudnionych w spółkach z jej otoczenia. Realizacji programu naprawczego nie gwarantowały również rozwiązania wynikające z ustawy o wspieraniu restrukturyzacji przemysłowego potencjału obronnego i modernizacji technologicznej sił zbrojnych.    W tej sytuacji MSP uznało, że najlepszym sposobem na uniknięcie upadłości PZL - Świdnik SA jest jej dokapitalizowanie aportem w postaci akcji KGHM Polska Miedź SA. Uzyskane aktywa finansowe mają zostać przeznaczone na uzupełnienie kapitału obrotowego, kontynuację restrukturyzacji i koncentrację produkcji, wspomaganie sprzedaży śmigłowców oraz powiększenie udziału kooperacji przemysłowej w sprzedaży spółki. Dokapitalizowanie spółki umożliwi kontynuowanie programów W-3 Sokół oraz SW-4, a także dostosowanie przedsiębiorstwa i wyrobów do przepisów JAR i NATO.    Za dokapitalizowaniem, a następnie szybkim sprywatyzowaniem spółki przemawiały ponadto następujące racje:    1. Kontynuacja działalności produkcyjnej spółki obniży koszty wyposażenia armii. Można oszacować, że w przypadku ulokowania w PZL Świdnik SA 50% produkcji związanej z projektami W3 i SW4, koszt tych zakupów będzie niższy o ok. 10%. Efekty te zostaną zwiększone poprzez obniżenie wysokich kosztów ponoszonych przez spółkę, a wynikających z konieczności finansowania działalności kapitałem zewnętrznym oraz obsługi dużego zadłużenia.    2. Dokapitalizowanie PZL Świdnik SA poprawiło pozycję rynkową spółki oraz powinno wykreować popyt na jej wyroby, co znacznie zwiększy przychody z tytułu zbycia akcji należących do skarbu państwa. Możliwe to będzie dzięki uzyskaniu finansowych warunków kredytowania klientów (leasing, odroczenie płatności). Instrumenty te są stosowane przez wszystkie firmy sprzedające sprzęt lotniczy na świecie.    3. Efektem podwyższenia kapitału powinna być poprawa kondycji ekonomiczno-finansowej krajowych kooperantów spółki, którzy już odczuwają skutki jej złamania.    4. Analizy przeprowadzone przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Przemysłu Lotniczego wskazują na dobrą koniunkturę na światowym rynku lotniczym. Przewidywane jest utrzymanie tej tendencji przez najbliższe 20 lat. Czynnik ten stwarza możliwość uzyskania przez SP zysków kapitałowych w przyszłości.    Osiągnięcie zakładanych celów możliwe było poprzez dokapitalizowanie spółki kwotą 100-120 mln zł w formie wkładu pieniężnego. Środków takich MSP nie posiada w swoim budżecie. Rozwiązanie alternatywne stanowiło wniesienie aktywów o dużej płynności i wiarygodności, np. akcji spółki KGHM Polska Miedź SA.    Biorąc powyższe pod uwagę, 6 grudnia 1999 r. minister skarbu państwa skierował do Rady Ministrów wniosek o wyrażenie zgody na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych na szczególny tryb zbycia akcji skarbu państwa w spółce KGHM Polska Miedź SA poprzez wniesienie 5200 tys. akcji tej spółki jako wkładu niepieniężnego na pokrycie podwyższonego kapitału akcyjnego w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego ˝PZL - Świdnik˝ SA. Rada Ministrów zaakceptowała wniosek w dniu 20 grudnia 1999 r.    Zbycie 2,6% akcji KGHM Polska Miedź SA spowodowało zmniejszenie zaangażowania kapitałowego skarbu państwa do poziomu poniżej 50%. Zgodnie z zapisem art. 14 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji pp w radzie liczącej 8 osób 3 osoby powołane są z wyboru załogi.    Należy także wyjaśnić, że minister skarbu państwa nie przegrał sprawy z powództwa pana posła Zbrzyznego o unieważnienie uchwały WZA KGHM Polska Miedź SA, gdyż nie był on stroną w tym sporze. Powództwo o unieważnienie uchwały WZA, zgodnie z art. 413 § 1 KH może być skierowane wyłącznie przeciwko spółce. Ponadto należy zauważyć, iż Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 29 października 1999 r. oddalił powództwo pana posła. (Wyrok w powyższej sprawie załączam).*)    Odpowiadając na pytanie 8 interpelacji, poniżej wyjaśniam, co następuje:    Na podstawie art. 432-435 Kodeksu handlowego oraz na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych Rada Ministrów udzieliła zezwolenia na szczególny tryb zbycia akcji/udziałów skarbu państwa w spółkach wymienionych poniżej, przez wniesienie ich jako wkładu niepieniężnego na pokrycie podwyższenia kapitału akcyjnego Agencji Rozwoju Przemysłu SA.    W związku z powyższym podwyższony został kapitał akcyjny Agencji Rozwoju Przemysłu SA o kwotę 105 410 000 zł w drodze emisji 105 410 akcji zwykłych imiennych o wartości nominalnej 1000 zł każda, oznaczonych jako seria H, na którą składają się:    1. 1 373 058 akcji zwykłych na okaziciela serii A spółki Zakłady Automatyki Przemysłowej SA z siedzibą w Ostrowie Wielkopolskim,    2. 555 708 akcji zwykłych imiennych serii A spółki Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego PZL - Krosno SA z siedzibą w Krośnie,    3. 45 150 akcji zwykłych imiennych serii A spółki Zakłady Elektronowe ˝Lamina˝ SA z siedzibą w Piasecznie,    4. 5166 akcji zwykłych imiennych serii A spółki Zakłady Transformatrów Radiowych ˝Zatra˝ SA z siedzibą w Skierniewicach,    5. 371 300 udziałów w spółce Kujawskie Zakłady Mechaniczne KaZeteM Włocławek, spółka z o.o. w upadłości, z siedzibą we Włocławku,    6. 147 800 udziałów w spółce Zakłady Metalowe ˝Nimet˝ spółka z o.o. z siedzibą w Nisku,    7. 69 248 udziałów w spółce Zakłady Sprzętu Mechanicznego ˝Ursus˝ spółka z o.o. z siedzibą w Chełmie,    8. 800 000 akcji zwykłych imiennych serii A spółki Zakłady Elektromaszynowe ˝Celma˝ SA z siedzibą w Cieszynie,    9. 336 000 akcji zwykłych imiennych serii A spółki Warszawskie Zakłady Mięsne Służewiec SA z siedzibą w Warszawie,    10. 24 045 udziałów w spółce Browary Warka spółka z o.o. z siedzibą w Warce,    11. 1 680 000 akcji na okaziciela spółki Okocimskie Zakłady Piwowarskie SA z siedzibą w Brzesku,    12. 615 115 akcji zwykłych imiennych serii A spółki Fabryka Wyrobów i Materiałów Ściernych Korund SA z siedzibą w Kole,    13. 45 653 akcji zwykłych na okaziciela serii A spółki Zakłady Urządzeń Komputerowych ˝Elzab˝ SA z siedzibą w Zabrzu,    14. 2000 udziałów w spółce Przedsiębiorstwo Mechaniki i Elektroniki Polon - Kraków, spółka z o.o. z siedzibą w Krakowie,    15. 14 udziałów w spółce Netia Telekom Piła spółka z o.o. z siedzibą w Pile,    16. 5000 akcji zwykłych imiennych serii A spółki Fabryka Elektrofiltrów ˝Elwo˝ SA z siedzibą w Pszczynie,    17. 148 000 akcji zwykłych imiennych serii A spółki Zakłady Wytwórcze Maszyn Elektrycznych i Transformatorów ˝Emit˝ SA z siedzibą w Żychlinie,    18. 26 000 akcji zwykłych imiennych serii A spółki Lubelskie Fabryki Wag ˝Fawag˝ SA z siedzibą w Lublinie.    Istnieje projekt aktywizacji działań restrukturyzacyjnych w obszarze portfela inwestycyjnego Ministerstwa Skarbu Państwa poprzez integrację kapitałową z portfelem inwestycyjnym Agencji Rozwoju Przemysłu SA.    1. Celem projektu jest zwiększenie możliwości restrukturyzacyjnych i prywatyzacyjnych w obszarze portfela spółek Ministerstwa Skarbu Państwa poprzez integrację portfeli inwestycyjnych z Agencją Rozwoju Przemysłu SA.    2. Projekt realizowany jest poprzez wniesienie akcji niektórych spółek należących do skarbu państwa do Agencji Rozwoju Przemysłu SA.    3. Pakiety spółek wnoszonych do Agencji Rozwoju Przemysłu SA dzielą się na 3 grupy:    Grupa A    - Obejmująca spółki, w których jednocześnie akcjonariuszami są MSP i ARP SA. Celem takiego postępowania jest skoncentrowanie funkcji właścicielskich w jednych rękach dla sprawniejszego przeprowadzenia procesów restrukturyzacyjnych i prywatyzacyjnych. Jednocześnie MSP ogranicza wydatki na analizy związane z procesem prywatyzacji ze względu na fakt wykonania tych analiz samodzielnie przez ARP. (Szacowany koszt analiz przedprywatyzacyjnych dla wymienionych kilkunastu spółek wyniósłby ok. 1,5-2 mln USD).    Grupa B    - Obejmująca spółki, które powstały w efekcie restrukturyzacji dużych przedsiębiorstw państwowych (np. ˝Ursus˝) wymagające dalszych nakładów i działań restrukturyzacyjnych celem ich prywatyzacji.    Grupa C    - Kontynuacja działań restrukturyzacyjnych i prywatyzacyjnych w spółkach wymienionych w grupach A i B wymagać będzie określonych nakładów. Grupa C konstruowana jest z pakietów resztkowych spółek o dużej płynności (spółki giełdowe lub posiadające inwestora). Sprzedaż tej grupy spółek zasilić ma ARP SA, celem zwiększenia jej możliwości finansowania restrukturyzacji innych spółek, np. z grup A i B.    Agencja Rozwoju Przemysłu SA jest praktycznie jedynym dopuszczalnym w warunkach gospodarki wolnorynkowej instrumentem ministra skarbu państwa pozwalającym na prowadzenie aktywnej polityki restrukturyzacyjnej w obszarze własności skarbu państwa. Mówiąc o efektywnej ekonomicznej prywatyzacji, należy zawsze pamiętać o konieczności działań restrukturyzacyjnych, których celem jest m.in. podwyższenie wartości przedsiębiorstwa.    Tym celom służy od prawie 10 lat działalność ARP SA wykorzystywana przez kolejnych ministrów przemysłu i handlu, a następnie ministrów skarbu i gospodarki. Praktycznie w każdym opracowaniu dotyczącym polityki przemysłowej rola ARP SA jest określona w sposób jednoznaczny.    Pytanie więc o to, jakie cele polityki przemysłowej realizuje lub ma realizować ARP, w ustach byłego ministra gospodarki, a wcześniej ministra przekształceń własnościowych, brzmi raczej nierozważnie.    Bez doświadczeń i wspomagania merytorycznego oraz finansowego ARP SA samymi tylko siłami ministerstw nie byłoby możliwe zrealizowanie w Polsce większości najtrudniejszych programów restrukturyzacyjnych.    Dzisiaj w znacznym stopniu zapomniano już o projektach, które kiedyś były na pierwszych stronach gazet, budziły wiele emocji, którymi ktoś musiał się zająć. Tym ˝ktoś˝ była w większości wypadków właśnie ARP SA, która zawsze musiała znaleźć jakieś rozwiązanie ograniczające ekonomiczne i społeczne skutki braku dostosowań przedsiębiorstw do warunków wolnego rynku.    ˝Podhale˝ w Nowym Targu, WSK PZL Mielec, Specjalne Strefy Ekonomiczne, Huta Warszawa, FSO ˝Star˝, ˝Jelcz˝, ˝Diora˝, ˝Łucznik˝, ˝Mesko˝, PLO, ˝Ursus˝. Program EFSAL to tylko kilka z ponad 700 projektów zrealizowanych lub realizowanych przy udziale ARP SA. Dokapitalizowanie ARP SA realizowane przez MSP w oparciu i decyzje Rady Ministrów ma kilka celów:    1. Podwyższenie kapitałów własnych ARP SA celem zwiększenia jej możliwości gwarancyjnych przy realizacji dużych programów restrukturyzacyjnych, np. PZL Mielec, Ursus SA. Ministerstwo Skarbu Państwa zawsze uważało, że część środków finansowych pochodzących z prywatyzacji powinna wspomagać procesy restrukturyzacyjne celem zwiększenia wartości majątku skarbu państwa, a nie tylko zasilać budżet.    2. Konsolidacja portfela inwestycyjnego MSP i ARP SA celem zmniejszenia kosztów prywatyzacji. Dotyczy to kilkunastu spółek, których akcjonariuszem jest jednocześnie MSP i ARP SA. Rozwiązanie to pozwala na oszczędność rzędu 2 mln USD na samych tylko analizach przedprywatyzacyjnych, które ARP SA wykonuje samodzielnie. Spółki z tej grupy uczestniczą w programach restrukturyzacyjnych realizowanych przez ARP SA.    3. Zwiększenie możliwości efektywnego wykorzystania i zagospodarowania pakietów szczątkowych w spółkach sprywatyzowanych, w których MSP ma niewielki już pakiet akcji lub udziałów.    Odpowiadając na pytanie 9, wyjaśniam, co następuje:    Z trzech zarzucanych przypadków, w efekcie wniesienia obligacji zamiennych BH dla podwyższenia kapitału akcyjnego PZU o wysokości ok. 800 mln zł. Są to walory o bardzo małej płynności z powodu decyzji poprzedniego rządu. Wartość PZU po tej operacji finansowej wzrosła. Budżet państwa uzyskał zaś dodatkowe płynne środki w wysokości ok. 2400 mln zł. W wyniku sprzedaży części akcji PZU.    W pozostałych dwóch przypadkach podwyższenie kapitału albo dokonało się w ostatnich dniach, albo jest w trakcie. Efektem jest uniknięcie upadłości WSK PZL Świdnik (w tym uratowanie miejsc pracy) i umożliwienie jego prywatyzacji, a także możliwość restrukturyzacji i funkcjonowania m.in. KZM Włocławek, Nimet Nisko, ZSM Chełmno i innych.    Odpowiedź na pytanie 10. Wobec podanych powyżej faktów pytanie postawione w pkt. 10 świadczy o tym, że panowie posłowie świadomie ignorują zasady funkcjonowania gospodarki, lekceważą sprawy restrukturyzacji przedsiębiorstw i miejsc pracy w firmach będących na skraju bankructwa.    Uwaga ogólna. Porównanie spraw restrukturyzacji finansowej PZU, WSK PZL Świdnik i dokapitalizowanie Agencji Rozwoju Przemysłu, w wyniku czego skarb państwa ani przez moment nie stracił kontroli nad przekazywanym majątkiem, a przeciwnie, dzięki czemu będzie można uratować wiele tysięcy miejsc pracy, do afery trójkąta PFG - Polska - ARG pozwala przypuszczać, że panowie posłowie posiadają głęboką niewiedzę w tym zakresie, a zarazem wyrazić nadzieję, że przedstawione fakty wyjaśnią ich wątpliwości. Reasumując, porównanie jest absurdalne i obraźliwe, a w języku parlamentarnym niestosowne i niesmaczne.    Z poważaniem    Minister    Emil Wąsacz    Warszawa, dnia 27 stycznia 2000 r.