Debaty sejmoweVII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie zrównania w uprawnieniach świadczeniobiorców zasiłku przedemerytalnego

   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na przekazaną przy piśmie z dnia 23 lutego 2000 r., znak: SPS-0202-3347/00, interpelację pani poseł Anny Bańkowskiej w sprawie zrównania w uprawnieniach świadczeniobiorców zasiłku przedemerytalnego z upoważnienia prezesa Rady Ministrów uprzejmie informuję, co następuje:    Warunki nabywania prawa oraz wysokość zasiłku przedemerytalnego przysługującego osobom pozostającym bez pracy określają przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (DzU z 1997 r. nr 25, poz. 128 z późn. zm.). Zgodnie z art. 37j ust. 3 i 4 ustawy zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobom zamieszkałym w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w powiatach (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Przepisy ustawy nie przewidują podwyższania wysokości zasiłku przedemerytalnego osobom, które nabyły do niego prawo w okresie poprzedzającym uzyskanie przez powiat (gminę) statusu zagrożonego szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym.    Przedstawiony przez panią poseł Annę Bańkowską problem dotyczący przyznania prawa do podwyższonego zasiłku przedemerytalnego także osobom, które nabyły do niego prawo przed uznaniem powiatu (gminy), na terenie którego zamieszkują, za ˝zagrożony˝ - jest zarówno złożony, jak i kontrowersyjny. Kontrowersyjny dlatego, że różnicowanie wysokości zasiłku przedemerytalnego ze względu na miejsce zamieszkania wywołuje przede wszystkim wśród osób zamieszkałych na terenie gmin, które nie są zaliczane do ˝zagrożonych˝, zastrzeżenia i krytykę. Po pierwsze - dlatego że osoby te spełniają analogiczne warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, a po drugie - posiadanie statusu rejonu zagrożonego nie jest czynnikiem decydującym o możliwościach uzyskania nowego zatrudnienia.    Jednocześnie nadmieniam, że zgodnie z art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do podwyższonego zasiłku przedemerytalnego (160%) przysługuje także osobom niezamieszkałym na terenie powiatów (gmin) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w wyniku jednorazowego lub w okresowe nie dłuższym niż 3 miesiące zmniejszenia zatrudnienia co najmniej o 100 pracowników. Przepis ten wywołuje także liczne uzasadnione zastrzeżenia m.in. z tego powodu, że zupełnie inny wpływ na lokalny rynek pracy ma zwolnienie 100 pracowników na terenie dużych aglomeracji miejskich, a inny na obszarze małych powiatów.    Ponadto pragnę podkreślić, że zasiłek w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych (obecnie 670,90 zł), choć nie jest wysoki, to jednak jest wyższy od najniższej emerytury (451,11 zł), najniższego wynagrodzenia (po uwzględnieniu potrąconych składek na ubezpieczenie społeczne) oraz w licznych przypadkach wyższy od emerytury, jaka danej osobie przysługiwałaby, gdyby posiadała wymagany wiek.    Biorąc powyższe pod uwagę, uważam, że zmiany dotyczące ustalania wysokości zasiłków przedemerytalnych nie powinny polegać na przyznaniu kolejnej grupie osób prawa do podwyższonego zasiłku przedemerytalnego, lecz na generalnej zmianie zasad ich ustalania. Zmiany te powinny zmierzać do uzależnienia wysokości zasiłku przedemerytalnego przede wszystkim od uzyskiwanego w przeszłości wynagrodzenia, jak ma to miejsce w przypadku świadczeń przedemerytalnych. Chodzi również o to, aby wysokość zasiłku przedemerytalnego nie była wyższa od przyszłej emerytury, co obecnie może mieć miejsce. Zmiany te powinny także uwzględniać możliwości ich sfinansowania. Przyjęcie rozwiązania polegającego na ustalaniu wysokości zasiłków przedemerytalnych według zasad zbliżonych dla świadczeń przedemerytalnych spowodowałoby jednak wydłużenie procedury ich ustalania oraz dodatkowe obowiązki ZUS lub innego organu rentowego do wydawania decyzji ustalających wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości zasiłku przedemerytalnego.    Przekazując powyższe stanowisko, pragnę poinformować panią poseł Annę Bańkowską, że Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej analizuje przedstawiony problem i zamierza w przyszłości przedłożyć Radzie Ministrów konkretne propozycje zmian w tym zakresie.    Informując o powyższym, z szacunkiem    Minister    Longin Komołowski    Warszawa, dnia 8 marca 2000 r.