Debaty sejmoweVII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie skupu włókna lnianego

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z interpelacją pana Wiktora Osika posła na Sejm RP z dnia 17 lutego br. przekazuję uprzejmie panu marszałkowi informacje dotyczące perspektyw zbycia włókna lnianego i ewentualnej pomocy dla rolników, którzy mają kłopoty ze sprzedażą surowca (pyt. 3 i 4), oraz wyjaśnienia ministra gospodarki dotyczące stanu polskiego przemysłu lniarskiego oraz braku możliwości zbycia włókna lnianego (pyt. 1 i 2).    1. Jaki jest stan polskiego przemysłu lniarskiego?    W chwili obecnej istnieją dwie przędzalnie lniarskie, produkujące systemem mokroprzędnym przędze czesankowe i zgrzebne.    2. Z czego wynika brak możliwości zbycia włókna lnianego?    Surowcem do produkcji przędz lnianych czesankowych mokroprzędzionych jest włókno lniane długie trzepane, słańcowe: Ns 20, Ns 25, Ns 30, Ns 35, Ns 40. Ze względu na niską jakość krajowego włókna długiego do produkcji cienkich przędz o masie liniowej 36 i 40 tex, przeznaczonych na wyroby eksportowe, importuje się włókno lniane długie z Belgii lub Francji.    Surowcem do produkcji przędz lnianych zgrzebnych mokroprzędzionych jest włókno lniane krótkie wytrzepkowe: Ns 2, Ns 4, Ns 6 oraz włókno lniane krótkie wyczeskowe: Ns 8, Ns 12, Ns 14.    Ze względu na ograniczoną ilość krajowego włókna spełniającego odpowiednie standardy jakościowe nakładane przez krajowe przędzalnie przewiduje się, że w 2000 r. niezbędny będzie uzupełniający import włókna:    - długiego - ok. 70% zapotrzebowania,    - krótkiego - ok. 60% zapotrzebowania.    3. Jakie są perspektyw zbycia tego surowca?    Nawiązanie ścisłej współpracy zakładów lniarskich z producentami lnu poprzez zawieranie wieloletnich umów kontraktacyjnych z plantatorami jest niezbędne przy właściwym planowaniu produkcji i zagospodarowaniu włókna. Jedynie w ten sposób, z zagwarantowaniem odbioru surowca, możliwa będzie odbudowa krajowej bazy surowcowej wokół zakładów i stymulowanie poprawy jakości włókna.    4. Czy rolnicy, którzy mają po wiele ton niesprzedanego włókna, mogą liczyć na jakąś pomoc?    Dzięki staraniom resortu rolnictwa zostały stworzone w latach dziewięćdziesiątych systemowe rozwiązania w zakresie kredytowania rolnictwa (kredyty obrotowe na cele rolnicze oraz kredyty na realizację inwestycji w rolnictwie, przetwórstwie rolno-spożywczym i usługach dla rolnictwa), a także dofinansowania ze środków postępu biologicznego hodowli roślin włóknistych.    Szczegółowy zakres preferencyjnego kredytowania obejmuje:    - zakup nawozów mineralnych, środków ochrony roślin, kwalifikowanego materiału siewnego, m.in. lnu, oraz paliwa na cele rolnicze,    - skup od producentów krajowych oraz przechowywanie krajowego materiału siewnego, m.in. lnu,    - skup od producentów krajowych i przechowywanie m.in. krajowej słomy i włókien łykowych oraz nasion lnu.    Popierano wnioski o zawieszenie cła do czasu zrestrukturyzowania i zmodernizowania zakładów (zakłady zapewniały o gotowości i zainteresowaniu zawieraniem wieloletnich umów kontraktacyjnych z producentami, lecz niejednokrotnie nie wywiązywały się z tego).    W latach 1991-1992 konieczna była interwencja Agencji Rynku Rolnego, która skupiła 4100 ton słomy oraz 3636 ton włókna długiego i 4654 ton włókna krótkiego.    Z poważaniem    Podsekretarz stanu    Andrzej Łuszczewski    Warszawa, dnia 10 marca 2000 r.