Debaty sejmoweVII Kadencja

Interpelacja w sprawie strat, jakie ponoszą polskie szpitale w związku z finansowaniem badań klinicznych przez koncerny farmaceutyczne

   Szanowny Panie Ministrze! Według informacji placówki medyczne - specjalistyczne szpitale - w których prowadzone są badania, najczęściej dostają mniej niż 20 procent całej puli. Resztę zabierają lekarze, którzy podpisują z koncernami oddzielne umowy. Szpitale ponoszą koszty, a pacjenci mają często dodatkowe badania i w godzinach pracy szpitala. Jeśli szpital nie otrzymuje przynajmniej połowy sumy na badania, to w takim razie musi do nich dopłacać.    Jak donosi ˝Rzeczpospolita˝, 10 procent stawki dostają szpitale, a reszta, 90 procent, trafia do kieszeni lekarzy. Prawdopodobnie dysproporcje mogą sięgać 10 dolarów dla szpitala w stosunku do 3800 dolarów dla badacza. W Polsce w stosunku do innych krajów większa jest liczba pacjentów poddanych badaniom, wynika to z tego, że firma płaci lekarzowi za każdego pacjenta.    Na umowy z koncernami farmaceutycznymi mogą tylko liczyć nieliczni specjaliści, którzy pracują w szpitalach klinicznych. Kwot wynagrodzenia zawartych w umowach nie zna nikt. Natomiast w Anglii zgodnie z kodeksem etycznym badacze muszą: poinformować komisję etyczną o wszystkich korzyściach finansowych, komisja musi zatwierdzić wszystkie zarobki, poinformować pacjentów uczestniczących w badaniu o tym, jak ono jest finansowane, wiedzę na temat finansowej strony badania mają znać osoby, które przy nim uczestniczą (pielęgniarki, sekretarze).    Wobec powyższego kieruję pytania do Pana Ministra:    1. Czy 10 procent, jakie otrzymuje szpital, wystarczy na pokrycie kosztów?    2. Dlaczego kwot zapisanych w umowach nie znają dyrektorzy szpitala, w których pracują i wykonują zlecone badania lekarze, a co najgorsze, nie zna ich też Ministerstwo Zdrowia?    3. Dlaczego Ministerstwo Zdrowia nie może stworzyć kodeksu etycznego, kierując się kodeksem panującym w Anglii?    4. Co Pan Minister zamierza zrobić w tej sprawie?    Z poważaniem    Poseł Maria Zbyrowska    Dębica, dnia 5 września 2006 r.