Debaty sejmoweVII Kadencja

Interpelacja w sprawie możliwości nowelizacji ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego oraz problemów w uzyskaniu uprawnień osoby represjonowanej

   Stan faktyczny. W dniu 27 marca 2006 r. zgłosił się do mnie pan Stanisław Berliński. Pan Berliński przedstawił mi swoje kłopoty w uzyskaniu uprawnień osoby represjonowanej. Przedstawił mi równocześnie historię swoich starań o te uprawnienia.    W dniu 2 grudnia 1966 r. wyrokiem Sądu Powiatowego we Wrześni, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 3 października 1967 r., Stanisław Berliński został skazany na karę trzech lat pozbawienia wolności za czyn z art. 23 § 1 m.k.k. Warunkowe zwolnienie otrzymał po 26 miesiącach i dnia 14 listopada 1968 r. wyszedł na wolność. Na skutek rewizji nadzwyczajnej Sąd Najwyższy w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 1995 r. uniewinnił Stanisława Berlińskiego od stawianego zarzutu. W dniu 11 marca 1998 r. pan Berliński zwrócił się do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie o przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu uwięzienia za działalność polityczną związaną z walką o suwerenność i niepodległość Polski. Otrzymuje decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 8.05.1998 r. o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich.    W związku z tym w dniu 29 maja 1998 r. wnioskuje o zmianę decyzji do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie. Decyzja Kierownika Urzędu z dnia 18 czerwca 1998 r. podtrzymuje poprzednie stanowisko. W związku z tym w dniu 18 lipca 1998 r. pan Berliński wnosi sprawę do Naczelnego Sądu Administracyjnego o zmianę decyzji i przyznanie uprawnień osoby represjonowanej lub o uchylenie decyzji Urzędu do Spraw Kombatantów. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu utrzymał decyzję wydaną przez Kierownika Urzędu. Uzasadniając wydany wyrok, sąd oparł się na zapisach ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity), w rozumieniu których okres przebywania w więzieniach polskich na mocy skazania w latach 1944-1956 daje prawo do uzyskania uprawnień osoby represjonowanej. Nowelizacja ustawy z dnia 27 listopada 1997 r. (Nr 142, poz. 950, art. 2) przyznała prawa kombatanckie osobom, które brały czynny udział w wystąpieniu o wolność i suwerenność Polski na Wybrzeżu w grudniu 1970, który spowodował śmierć albo ciężkie uszkodzenie ciała, ciężki rozstrój zdrowia bądź uszkodzenie ciała lub rozstrój, powodując naruszenie czynności narządu ciała na czas powyżej siedmiu dni. Ironią losu można nazwać fakt, iż prokuratorem w procesie pana Stanisława Berlińskiego był Włodzimierz Heleniak, który określił, że ˝stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu i jego szkodliwość z uwagi na wagę i charakter jest znaczny˝. Prokurator Włodzimierz Heleniak chciał się zasłużyć dla systemu, którego sam był ofiarą, domagał się pięciu lat więzienia. Prokurator w oskarżeniu pisał, iż ulotki zawierały fałszywe wiadomości, czym mógł wyrządzić istotną szkodę interesom państwa polskiego. Zgodnie z art. 23§ 1 m. k.k. i sentencją wyroku z 2 lutego 1966 r. to była zbrodnia.    Pan Prokurator Włodzimierz Heleniak, obecnie zamieszkały w Poznaniu, sam był skazany jako młody człowiek za działalność polityczną w 1951 r. i posiada uprawnienia kombatanckie. Pan Stanisław Berliński jako ofiara nie posiada żadnych uprawnień.    Sytuacja taka dotyczy dość szerokiego grona osób represjonowanych w czasach PRL (przed 1981 r.) za działalność opozycyjną.    Pytania:    1) Czy pan Stanisław Berliński może uzyskać uprawnienia osoby represjonowanej?    2) Czy przewidywana jest nowelizacja ustawy, tak aby takie osoby mogły uzyskać uprawnienia osoby represjonowanej?    Na podstawie art. 195 uchwały Sejmu RP z dnia 30 lipca 1992 r. Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej zwracam się do Pani Minister z uprzejmą prośbą o udzielenie odpowiedzi na powyższe pytania.    Łączę wyrazy głębokiego szacunku    Poseł Jan Filip Libicki    Poznań, dnia 10 maja 2006 r.